Rehabilitacja osób ze stwardnieniem rozsianym

Pierwsze objawy stwardnienia rozsianego pojawiają się na ogół między 20. a 40. rokiem życia. Ponieważ nie są one charakterystyczne, a chorobę trudno zdiagnozować, wiele osób nawet przez kilka lat może nie wiedzieć, że choruje na SM. Tymczasem, powinny one zostać poddane rehabilitacji, by jak najdłużej pozostać sprawnymi. Bez rehabilitacji, leczenie stwardnienia rozsianego jest mało skuteczne.

Rehabilitacja powinna odbywać się dwutorowo, co oznacza, że jej skutkiem powinna być poprawa sprawności ruchowej i psychologicznej. Często jednak bywa ona utrudniona ze względu na osłabienie mięśniowe i męczliwość, jaka towarzyszy chorym. Dotyczy to także osób bez widocznego niedowładu.

Dobrym sposobem na utrzymanie sprawności są ćwiczenia rozciągające z gumową taśmą. Mogą one być wykonywane zarówno na siedząco, jak i stojąco, co pozwala na dostosowanie ich do stanu zdrowia ćwiczącego. Ich atutem jest prostota, bowiem do ich wykonania nie potrzebny jest specjalistyczny sprzęt, a zarazem skuteczność. Dzięki regularnemu wykonywaniu ćwiczeń chory może osiągnąć poprawę siły mięśniowej, normalizację napięcia mięśniowego i skompensowanie zaburzeń koordynacji i równowagi.

Należy pamiętać, że nie ma jednej metody rehabilitacji osób chorych na stwardnienie rozsiane. Dobór ćwiczeń uzależniony jest od stopnia rozwinięcia choroby i kondycji każdej z osób. Przed rozpoczęciem jakiejkolwiek formy terapii należy skonsultować się z lekarzem i rehabilitantem. Ustalą oni odpowiedni zestaw ćwiczeń i odstępy czasowe, w jakich należy je wykonywać.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s